Weverse stilte
Jarenlang heeft Bart De Wever gezegd dat dit land fundamenteel verkeerd draait, dat België niet werkt en dat Vlaanderen systematisch wordt tegengewerkt door het federale compromismodel. Hij stond aan het hoofd van de N-VA — een partij waarvan de naam zelf de boodschap draagt: Nieuw-Vlaamse Alliantie. Niet Belgisch, maar Vlaams. Veel Vlamingen volgden hem, in de hoop dat hij trouw zou blijven aan dat principe. Maar vandaag moeten we ons afvragen: is Vlaanderen nog zijn prioriteit?
Sinds hij premier is geworden, lijkt zijn koers veranderd. De man die het Belgische systeem bekritiseerde, verdedigt het nu. Hij die sprak over Vlaamse zelfstandigheid, spreekt vandaag vooral over toegevingen. Zijn politieke status is groter dan ooit, maar zijn ideologische scherpte lijkt afgezwakt.
Kijk naar wat er echt gebeurt. België behoort nog steeds tot de landen met de hoogste belastingdruk op arbeid ter wereld: meer dan de helft van de loonkost gaat naar belastingen en sociale bijdragen. Ondernemen wordt afgeremd, want mensen aanwerven is duur. Voor werknemers is het niet beter: een groot deel van hun loon verdwijnt naar de staat. Werken loont te weinig, terwijl niet werken te weinig ontmoedigd wordt.
Tegelijk draait Vlaanderen de economie. Meer dan 80% van de export komt uit Vlaanderen, terwijl in Wallonië tot drie keer meer mensen werkloos zijn. Toch vloeit er elk jaar tot wel 7 miljard euro van Vlaanderen naar Wallonië. Dat geld verdwijnt in een systeem dat de ongelijkheid niet wegwerkt maar in stand houdt.
En dan migratie. In 2025 waren er in België rond de 35.000 asielaanvragen, en wie hier niet mag blijven, vertrekt vaak ook niet. In steden en gemeenten verandert het straatbeeld zichtbaar. In Brusselse scholen heeft meer dan de helft van de leerlingen een islamitische achtergrond. Het gaat uiteraard niet alleen over aantallen, maar over waarden die niet gedeeld worden. De gelijkheid tussen man en vrouw, de vrijheid van meningsuiting en de scheiding tussen kerk en staat — dringende thema’s die worden bedolven onder een Weverse stilte. Want, wat biedt deze regering? Geen duidelijke keuzes, maar ruggengraatloze compromissen, zoals we van Belgische politici gewoon zijn.
Misschien is dat nog het meest ontgoochelende van alles: niet dat De Wever compromissen sluit, maar dat hij lijkt vergeten waarom zoveel mensen hem ooit vertrouwden. Vlaanderen vroeg geen perfecte politicus, maar wel iemand die durfde benoemen wat fout loopt en bereid was daarvoor risico’s te nemen. Vandaag overheerst de indruk van een premier die het systeem niet langer wil veranderen, maar vooral wil beheren. En zo dreigt de grootste paradox van zijn carrière werkelijkheid te worden: dat de man die jarenlang waarschuwde voor de Belgische stilstand, er uiteindelijk zelf het gezicht van is geworden.
Beeld credits: Belgische Federale Regering
