Europees klimaatbeleid - waarom Europa airconditioning ontmoedigt. Het klimaat kalifaat uitgelegd
Het doorgeschoten Europese energie- en klimaatbeleid heeft een lange lijst aan ongewenste neveneffecten. Denk aan extra sterfte tijdens hittegolven, hogere maatschappelijke lasten, toenemende administratieve kosten, meer bureaucratie, een zwakkere economie en een groeiende hoeveelheid regels die voor veel burgers in Europa nauwelijks nog uit te leggen zijn. Het is een politiek beleid dat sterke overeenkomsten heeft met een dictatoriaal klimaatkalifaat. Er is geen burgerdemocratie bij het vaststellen geweest. En er is geen democratische controle op, omdat het via de EU wordt opgelegd en door ongekozen rechters afgedwongen wordt als je je er tegen verzet.
De vraag is daarom eenvoudig: waarom doen wij onszelf dit aan? Afgezien van een kleine, activistische minderheid, veelal vertegenwoordigd door niet-democratisch gekozen ngo's zoals Greenpeace en Extinction Rebellion, heeft geen enkele burger in Europa ooit expliciet voor dit klimaatbeleid gekozen.
Ondanks de berichtgeving in de media is deze zomer niet uitzonderlijk. Hittegolven komen vaker voor en in Zuid-Europa is een hete zomer al eeuwenlang de normaalste zaak van de wereld. Opvallend genoeg trekken de enige echte "klimaatvluchtelingen" niet vanuit warme landen naar het noorden, maar juist andersom: pensionado's en anderen die het zich kunnen veroorloven verhuizen naar het zonnige zuiden. Dat is niets nieuws; dat gebeurt al generaties.
Buiten Europa wordt energie nog steeds beschouwd als een eerste levensbehoefte. De Verenigde Staten zijn daarvan een goed voorbeeld. Het zuiden van de VS floreert al decennialang dankzij twee uitvindingen die het dagelijks leven fundamenteel hebben veranderd: de auto en de airconditioning. Ook in landen als Israël groeit de productiviteit sterk en heeft iedereen airco. In grote delen van Europa, met name in het zuiden, stagneert die al tientallen jaren. Dat is niet vreemd: niemand werkt optimaal bij extreme hitte. Comfortabel gekoelde gebouwen zijn geen luxe, maar een voorwaarde voor een productieve samenleving. Je kan tenslotte het klimaat in je gebouw zelf beheersen.
Toch lijkt airconditioning in Europa bijna als een klimaatzonde te worden beschouwd. Door steeds strengere energielabels worden gebouwen zo goed geïsoleerd dat warmte in de zomer nauwelijks nog kan ontsnappen. Een hete periode verandert daardoor voor veel mensen in een langdurige beproeving. Tegelijkertijd worden warmtepompen volop gestimuleerd. Opmerkelijk genoeg zijn warmtepompen technisch gezien niets anders dan omgekeerd werkende airconditioners: hetzelfde systeem kan zowel verwarmen als koelen. Toch beschikken relatief weinig Europese gebouwen over airconditioning. Zou die gecombineerd worden met kernenergie, dan ontstaat een systeem met betaalbare, vrijwel CO₂-vrije elektriciteit én een veel comfortabelere leefomgeving.
Waarom kiest Europa daar niet voor?
Waarom wordt een stakend schoolkind met psychische problemen niet door deskundigen begeleid, maar ontvangen door Ursula von der Leyen? En waarom wordt vervolgens een omvangrijk pakket klimaatmaatregelen, zoals Fit for 55 van Frans Timmermans, ingevoerd zonder dat de Europese burger zich daar ooit rechtstreeks over heeft kunnen uitspreken?
Waarom is hierover nooit een referendum gehouden? Waarom is een beleid met zulke ingrijpende gevolgen nooit rechtstreeks aan de bevolking voorgelegd?
Naar onze mening voert geen enkel ander land buiten Europa een energiebeleid dat de eigen concurrentiekracht, burgerwelzijn en de welvaart zo ondermijnt als Europa.
De maatschappelijke prijs is gigantisch hoog: hogere energiekosten, lagere economische groei en tijdens warme zomers onnodig veel sterfgevallen doordat comfortabel koelen voor veel mensen niet vanzelfsprekend is. Met een dergelijk beleid zal Europa nooit uitgroeien tot het meest dynamische continent ter wereld. Dat was wel de ambitie van de Lissabon-agenda, die Europa in 2010 de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld moest maken. De werkelijkheid is anders uitgepakt. Sindsdien is de welvaart vooral gegroeid in Azië en de Verenigde Staten. Daar wordt energie gezien als een basisvoorziening voor economische ontwikkeling, niet als iets dat in de eerste plaats ontmoedigd moet worden.
Het is tijd dat de Europese burger zich uitspreekt en politici ter verantwoording roept voor het beleid dat zij hebben gevoerd.
Of moet het eerst nog erger worden voordat Europa wakker wordt? De honderden miljarden die al verspild zijn is nog maar een begin, er komen volgens het klimatkaifaatbeleid nog honderden miljarden extra bij, en al die miljarden worden allemaal uit de samenleving gehaald, dezelfde samenleving waar inmiddels in Duitsland alleen al een half miljoen banen verloren zijn gegaan in de industrie door het klimaatbeleid. Minder welvaart en hogere kosten: het is op geen enkele wijze verantwoord of op te brengen.
Beeld credits: Neda Astani via Unsplah
