Iran, Israël, internationale politiek - Conflict in het Midden-Oosten
Bijgewerkt op: 10 mrt
De afgelopen twee jaar werd het pijnlijk zichtbaar. In de berichtgeving rond het conflict in het Midden-Oosten, waarin Israël zich verdedigde tegen Iran en de Iraanse “ring van vuur” werd Israël geregeld, en vaak zonder enige nuance beschuldigd van oorlogsmisdaden, apartheid of zelfs genocide.
Tegelijkertijd werden terroristische groeperingen niet zelden voorgesteld als onschuldige vrijheidsstrijders, waarbij de link met het theocratische, autocratische regime in Iran nauwelijks werd gelegd. Dit was het dominante narratief sinds 7 oktober 2023 in een groot deel van de mainstream media in Vlaanderen en de westerse wereld. Het is pure gaslighting wat er afgelopen twee jaar gebeurd is door constant de zaken om te draaien. Wanneer dit conflict in het Midden-Oosten voorbij is, zal langzaam duidelijk worden wat er werkelijk gebeurd is. Iran heeft Israël, zowel direct als via haar proxy’s, non-stop aangevallen in een conflict wat in oorlog uitmond op zes fronten. Het zevende front is de westerse beeldvorming in de media, die gevoed wordt door zeer eenzijdige berichtgeving en beïnvloeding vanuit Iran, Al Jazeera en Hamas. Iran noemt Israël “de kleine satan”. Dat staat in schril contrast met de situatie vóór 1979, toen Iran nog een van de weinige vrienden van Israël was in de moslimwereld.
Afgelopen jaar was de maat vol. De Verenigde Staten onder president Trump (door Iran “de grote satan” genoemd) en Israël onder leiding van premier Netanyahu hebben samen enkele maanden geleden het besluit genomen om de terreurstaat van de ayatollahs en de Revolutionaire Garde definitief aan te pakken, zodat Iran nooit meer een bedreiging kan vormen voor de rest van de wereld en het conflict in het Midden-Oosten voorgoed wordt beeïndigd. Vorige week begonnen zij gezamenlijk met een militaire operatie, zonder medeweten of hulp van andere westerse landen zoals het Verenigd Koninkrijk. De eerste aanval schakelde direct Khamenei en een groot aantal belangrijke figuren rondom de ayatollah uit.
Een groot deel van met name de linkse politiek en media reageerde geschokt op deze aanval. Volgens ons kan deze aanval echter eerder worden gezien als een defensieve en bevrijdende actie, aangezien Iran vanaf 7 oktober 2023 al dan niet via haar proxy’s non stop (in)directe aanvallen op Israël uitvoerde. Vorig jaar rond deze tijd hadden Israël en de Verenigde Staten in een twaalfdaagse oorlog al de nucleaire capaciteiten en een groot deel van het Iraanse luchtafweer onschadelijk gemaakt. Iran begon echter vrijwel direct opnieuw, met hulp van China, diep onder de grond verder te werken aan een geheim nucleair arsenaal.
De protesten op de straten van Iran werden het afgelopen jaar steeds groter. Veel Iraniërs voelden zich gesteund door Israël en de Verenigde Staten, die het Iraanse regime eerder al onder druk hadden gezet. Sinds januari begon het regime echter duizenden demonstranten te vermoorden op straat, in ziekenhuizen, in hun woningen, overal. Het is nog altijd niet duidelijk hoeveel onschuldige Iraniërs hierbij zijn omgekomen, maar dat het er meer dan enkele duizenden zijn, is wel zeker. Sommige schattingen, gebaseerd op de summiere berichtgeving die het land uitkomt, lopen zelfs in de tienduizenden.
Israël wilde het Iraanse regime al lange tijd stoppen, en nu was volgens velen het moment daar. De Verenigde Staten wilden hetzelfde eveneens al jaren, maar onder eerdere presidenten durfde men het niet aan. Bij een land als Noord-Korea is het inmiddels te laat: dat regime beschikt al over kernwapens. Echter voor de Kim dynastie is het een wapen voor zelfbehoud. Trump begreep dat een religieuze fanatieke dictatuur die in haar buurlanden en wereldwijd terreur zaait nooit de beschikking mag krijgen over nucleaire wapens omdat religieuze fanaten in Iran deze wapens wel eens konden gaan inzetten tegen de ongelovigen.
Steeds meer Arabische landen beginnen bovendien te begrijpen dat niet Israël, maar Iran de grootste bedreiging vormt voor een voorspoedig, veilig en welvarend Midden-Oosten. Sommige landen steunen Israël inmiddels openlijk of achter de schermen. Zelfs Libanon, ooit een christelijk land dat door Palestijnse vluchtelingen, moslimterroristen en Iraanse invloed veranderde in een failliete staat met Hezbollah-milities, durft nu openlijk toe te geven dat het bevrijd wil worden van Hezbollah en de Iraanse terreur, en dat het daarbij hulp van Israël nodig heeft. Dat is nooit eerder vertoond. Iran heeft vrijwel geen vrienden meer.
Trump heeft enkele maanden geleden ook het regime in Venezuela aangepakt en Maduro laten oppakken. Nadat Iran is aangepakt, zal ook Cuba volgen. Minister Marco Rubio is nakomeling van Cubaanse vluchtelingen en hij is de architect van het buitenlandse en veilligheidsbeleid van de VS.
Als conclusie kan nu al worden gesteld dat de multipolaire wereld van het afgelopen decennium, met China als opkomende supermacht, door Trump in slechts enkele maanden tijd is gereduceerd tot opnieuw een systeem van Amerikaanse hegemonie. In plaats van langs de zijlijn commentaar te geven over internationale wetgeving, hadden andere westerse en met name Europese landen beter direct hun steun kunnen uitspreken. Het is immers ook in ons belang dat niet China, maar de Verenigde Staten en daarmee het democratische, vrije en kapitalistische Westen de dominante wereldmacht blijven.
De Verenigde Staten zijn weer leidend. China, Rusland, de zogenoemde as van het kwaad en de BRICS-landen zijn door Trump een enorm stuk terug gedrongen, zeker in het Midden-Oosten en Latijns Amerika.
Beeldcredits:
Foto door Saifee Art via Unsplash
