Politieke Onverantwoordelijkheid
Het radicale islamisme is erin geslaagd om via zijn jihad diep door te dringen in westerse samenlevingen. De economie, cultuur, media, propaganda, boycots en straatactivisme hebben in de vrijheden die democratische systemen bieden een vruchtbare voedingsbodem gevonden om haat te zaaien en de invoering van de sharia te bevorderen.
Achter deze ontwikkelingen schuilt een gecentraliseerd plan dat wordt aangestuurd vanuit bepaalde autocratische regimes in het Oosten, die in verschillende delen van de wereld geschikte bondgenoten hebben gevonden.
Spanje onderscheidt zich in het bijzonder door de steun die zijn regering verleent aan de islamistische beweging. Zo biedt zij ruimte aan organisaties die in diverse delen van de wereld als terroristisch zijn bestempeld, aan frauduleuze inzamelingsorganisaties die opereren onder het mom van humanitaire hulp, en aan vlootacties die meer symbolisch dan daadwerkelijk humanitair van aard zijn.
Tegelijkertijd heeft de Spaanse regering een uitgesproken standpunt ingenomen tegen de Staat Israël. Pedro Sánchez kondigde zijn "negen maatregelen tegen de genocide in Gaza en ter ondersteuning van de Palestijnse bevolking" aan, samen met uiteenlopende vormen van beperkingen en blokkades. Deze omvatten onder meer het weren van supporters van Israëlische sportploegen, het steunen van boycotcampagnes tegen evenementen zoals de Vuelta a España, het afbouwen van commerciële en institutionele samenwerking met Israël en het terugbrengen van de diplomatieke betrekkingen tot een minimum. Dit gebeurt echter selectief, aangezien Spanje tegelijkertijd afhankelijk blijft van middelen en technologieën uit de Joodse staat die het als onmisbaar beschouwt.
Pedro Sánchez en zijn bondgenoten laten geen enkele gelegenheid voorbijgaan om de slogans te herhalen waarmee Palestijnse jihadistische propaganda sociale media en openbare omroepen overspoelt. Beschuldigingen van genocide, apartheid en hongersnood worden voortdurend herhaald, vergezeld van oproepen tot een "intifada", slogans als "From the river to the sea" en kreten als "Free, Free Palestine", terwijl tegelijk het narratief wordt verspreid dat Joden koloniale bezetters zouden zijn in hun voorouderlijk thuisland.
Dit alles verwijdert Pedro Sánchez steeds verder van de rol en verantwoordelijkheid van een staatsman. Hij werd president dankzij zijn coalitie met de woke linkerzijde, maar zou moeten regeren namens alle Spanjaarden, inclusief de Joodse gemeenschap, die vandaag wordt geconfronteerd met een ongeziene golf van antisemitisme. Een fenomeen dat volgens velen wordt aangemoedigd door het overheidsbeleid zelf.
Het woord "antisemitisme" is steeds vaker vervangen door "antizionisme", een cynische zet die discriminatie en censuur tegenover Spaanse Joden aanmoedigt. Vandaag lijkt het vaak maatschappelijk aanvaardbaar om een Jood te beledigen. Ogenschijnlijk vreedzame betogingen verzamelen zich voor Joodse culturele activiteiten met Palestijnse vlaggen, die worden gebruikt als symbool van slachtofferschap, terwijl deelnemers anderen lastigvallen, intimideren en onder druk zetten. Ondanks het strafbare karakter van dergelijke handelingen lijken aanklagers en rechters in het land hier nauwelijks uit eigen beweging tegen op te treden.
Het verdoezelen van het feit dat politieke bondgenoten gevangen zitten en familieleden worden onderzocht wegens corruptie, door het publieke debat te omhullen met antisemitisme, is een tactiek die eerder door gewetenloze leiders werd toegepast. Dergelijke politici aarzelen niet om oude anti-Joodse vooroordelen nieuw leven in te blazen om de aandacht van het publiek af te leiden.
Pedro Sánchez laat Spanje zo stuurloos achter door publieke middelen te besteden aan organisaties die verbonden zijn met jihadistische doeleinden en door wat de auteur omschrijft als een demografische, politieke, economische en culturele transformatie van het land te laten voortgaan.
Spanje heeft terrorisme gekend in de vorm van bomaanslagen op treinen en voertuigaanslagen in de straten. Maar er bestaat ook een andere vorm van terrorisme: het terrorisme van maatschappelijke ontwrichting. Dat opereert vrij en openlijk, met de zegen van autoriteiten die de fundamentele regels en verantwoordelijkheden van een gezonde democratie niet lijken te begrijpen. Beeldcredit: AI-gegenereerde redactionele illustratie.
