Liberté, Égalité, Tout cassé
Ziehier een raadseltje: wat is het verschil tussen het tuig dat gisteren boutiques plunderde, commissariaten en stadhuizen in brand stak, kerken en synagogen vandaliseerde, mensen bedreigde, en het gespuis dat dit vandaag doet? Er zijn er twee: de gewoonlijke Palestijnse vlag wordt nu aangevuld met de Algerijnse vlag, en de datum 17 oktober 1961 wordt op de muren gespoten.
Maar wat is er op die dag juist gebeurd?
Tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog pleegde het Algerijnse FLN, het Nationaal Bevrijdingsfront, terreuraansla-gen in Frankrijk. Tientallen Franse burgers werden toen vermoord. Om het extreme geweld in te tomen, stelde het Parijse politieprefect op 5 oktober 1961 een avondklok in voor alle Franse moslims uit Algerije. Even was het kalmer.
Op 17 oktober werd een betoging tegen die maatregel door de politie hardhandig neergeslagen - een gebeurtenis die al jaren vreedzaam wordt herdacht door Franse leiders en politici (de vermoorde Fransen daarentegen, worden niet herdacht!). En voilà: een kersvers excuus om alles te verwoesten.
Laten we de huidige primitieve plundertochten nu even vergelijken met herdenkingen van een andere datum: 7 oktober. Mensen die met bloemen, kaarsen en een toespraak samenkomen om de slachtoffers van de Hamasgruwel in Israël te her-denken. Geen enkele winkel hoeft daarvoor te branden. Geen auto hoeft daarvoor te worden gevandaliseerd. Verdriet en serene herdenking, niet ongebreidelde woede, zijn de leidraad van deze bijeenkomsten. Geen barbarij en vandalisme, maar beschaving en respect.
Maar, wie maakt nu juist alles kapot in la douce France? “Franse jongeren” is een te vage term, dames en heren van het journaille. Uw woordkeuze dient specifieker te zijn: het is de eeuwenoude alliantie tussen rood en groen, tussen radicaal-links en de islam.
Die alliantie is geen mening of verzinsel, maar een objectief feit. Vraag het maar aan de Iraniërs.
De mensen die bedrijven opbouwen, werk geven, belastingen betalen en dagelijks hun verantwoordelijkheid nemen - dát zijn de mensen die Frankrijk (en de rest van Europa) niet alleen leefbaar maken, maar ook mooi, gecultiveerd, beschaafd, en ethisch. Zij gaan nu de schade betalen. Niet het racaille, en niet de elite in het Elysee. Burgers zoals u en ik!
Frankrijk behoort toe aan zij die houden van het Franse gedachtengoed, de Franse savoir-vivre, de Franse waarden, aan zij dit de Gelijkheid, Vrijheid, en Broederschap hoog in het vaandel dragen - échte broederschap, niet de Moslimbroeder-schap. Frankrijk behoort niet toe aan zij die het bespotten en vernielen.
Ik wens veel moed toe aan alle ondernemers die nu de gevolgen moeten dragen van het gedrag deze wilden. Aan de Franse president wens ik een eervolle discontinuatie van zijn politieke carrière toe. Want, waar was de brave man toen Parijs in vuur en vlam stond? Op een concert van Céline Dion, waar hij jolijk serenades meekeelde in het gezelschap van zijn lieftalli-ge echtgenote.
Maar van aftreden wil Emmanuel Macron vooralsnog niets weten. In zijn toespraak tot het Franse volk verklaarde hij noch-tans dat « iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen voor wat er gebeurd is ». Een uitstekend advies. Misschien moet hij het zelf eens opvolgen, in plaats van anderen de les te lezen.
Beeldcredit: AI-gegenereerde illustratie
