top of page

Macabere Indoctrinatie

Foto van schrijver: Roberto Lapid
Roberto Lapid
4 nov
3 minuten om te lezen

Onderwijs als instrument voor het zaaien van jihadistisch geweld in open samenlevingen


Een situatie in Spanje die zich ook in andere Europese landen en in de Verenigde Staten herhaalt.


Macabre indoctrination of children at schools
Waar eindigt onderwijs en begint activisme? In de klas moeten kinderen leren hoe ze moeten denken, niet wat ze moeten denken.

Soms worden ouders en grootouders uitgenodigd om schoolvoorstellingen en vieringen bij te wonen, waar volwassenen genieten van de optredens van hun kinderen en kleinkinderen, die zingen, spelen en plezier maken.


Dit jaar heb ik verschillende evenementen bijgewoond waarbij kinderen deelnamen aan toneelstukken of muzikale optredens die doordrenkt waren van woke-ideologie. Ik heb voorstellingen gezien over anti-imperialistische opstanden, evenals een dragqueen die in een theater een publiek van zesjarige kinderen begeleidde.


Het meest verontrustende voorbeeld van de indoctrinatie van minderjarigen werd enige tijd geleden door verschillende media gemeld: op een openbare school in Madrid voerde een groep kinderen, gekleed in uniformen en gewapend met replica's van wapens, een voorstelling op waarin zij Hamas-terroristen uitbeeldden in naam van de “bevrijding van Palestina”.


In sommige openbare scholen in Barcelona hangen affiches die steun uitspreken voor de jihadistische strijd, meestal vermomd als uitingen van solidariteit of emotionele identificatie. Campagnes die gebruikmaken van het vriendelijke beeld van een watermeloen roepen op tot het stoppen van een genocide die niet bestaat. In september 2025 organiseerden sommige onderwijsinstellingen in Catalonië bovendien een actiedag rond deze zaak, op initiatief van vakbondsorganisaties.


De geest van een kind is als vers cement: ervaringen binnen de onderwijsomgeving laten sporen na die nog jarenlang zichtbaar blijven.


Wanneer een internationaal conflict wordt omgevormd tot een schoolse zaak, vervaagt de grens tussen onderwijs en propaganda. En wanneer dergelijke propaganda op de jongste leden van de samenleving wordt gericht, zijn we getuige van een bijzonder onverantwoordelijke poging om kinderen te radicaliseren.


Dergelijke praktijken horen geen plaats te hebben op school. Leerkrachten mogen geen morele commissarissen worden, noch mogen klaslokalen veranderen in ruimtes voor emotionele en politieke manipulatie. Hun taak is niet om te bepalen welke doelen steun verdienen, maar om kinderen te leren denken, vergelijken, vragen stellen en bronnen analyseren, zonder ideologische vooringenomenheid.


Kinderen waarden bijbrengen betekent niet hen indoctrineren in een bepaalde zaak, zeker niet wanneer die zaak de eliminatie van een mensengroep voorstaat, in dit geval de Joden. Waardenonderwijs betekent mensen de instrumenten aanreiken die zij nodig hebben om, zodra zij voldoende beoordelingsvermogen en maturiteit hebben ontwikkeld, zelf te kunnen beslissen hoe zij op onrecht reageren.


Moeten de verantwoordelijke onderwijsautoriteiten deze agressieve indoctrinatie van kinderen blijven toelaten? Willen ouders werkelijk dat hun kinderen martelaren worden of de islamitische sharia omarmen?


Jihadistische propaganda is wijdverspreid in de media, de politiek en de sociale netwerken, vermomd als een strijd voor mensenrechten. Elk gebaar dat aandacht vestigt op wat in werkelijkheid desinformatie, onwetendheid en jodenhaat is, kan worden uitgebuit om leugens te verspreiden, dogma's op te leggen en haat en ressentiment in te prenten via sterk emotionele boodschappen.


Aangemoedigd door de hoogste politieke niveaus lijkt vandaag elke maatschappelijke sfeer vijandig te staan tegenover de waarden van samenleven en vrijheid waarvoor westerse democratieën eeuwenlang hebben gestreden. Woke-ideologie is doorgedrongen tot sociale instellingen en verspreidt haar anti-establishmentgif. Het Westen zinkt weg in de donkerste wateren van het obscurantisme.


In deze omgekeerde wereld steunen LGBT-organisaties degenen die hen willen vermoorden; scharen feministische bewegingen zich achter degenen die vrouwen straffen en hun rechten ontzeggen; prijzen journalisten degenen die totalitaire censuur opleggen; ondersteunen vakbondsmensen regimes die hun werknemers geen rechten toekennen; en worden bepaalde onderwijsorganisaties medeplichtigen van diegenen die onderwijs in hun landen uitsluitend toestaan onder de voorschriften van de sharia.


Het lijkt alsof niemand zich nog de terroristische aanslagen in Barcelona, Madrid, Londen, Parijs, Nice, New York of Buenos Aires herinnert. Aanslagen die werden gepleegd door leden van Hamas, Hezbollah, ISIS en Al Qaida, gesteund door bekende dictaturen en monarchieën.


Door jihadisme te bagatelliseren en hun kinderen niet te beschermen tegen ideologische beïnvloeding in het onderwijs, effent het Westen de weg naar zijn eigen catastrofe en geeft het zich over aan zelfvernietiging. Beeldcredit: AI-gegenereerde redactionele illustratie.

bottom of page