Een appeltje te schillen: De discussie over de Joodse rituele besnijdenis in België

Er was vorige week veel heisa in België rond de Joodse Rituele Besnijdenis. De Amerikaanse ambassadeur, Bill White, politici van verschillende partijen en de gewone Belg denken nu allemaal een opinie te hebben over dit religieus ritueel dat duizenden jaren teruggaat tot de Aartsvader Abraham. Allemaal (of toch sommigen onder hun) mensen met goede bedoelingen om de Joden, zoals ik één opiniestuk las, ook de Verlichting verplicht bij te brengen. Alsof dit de eerste keer in de geschiedenis is dat dit geprobeerd wordt! In België gold tot voor kort het recht op vrijheid van religie, en ik hoop ten zeerste dat de opgehitste menigte wat bedaart en eerst probeert te begrijpen wat hier speelt en voor welke politieke doeleinden dit onderwerp steeds opnieuw wordt aangekaart.

De eeuwenoude traditie van de mannelijke besnijdenis wordt bij Joodse jongens uitgevoerd op de achtste dag na de geboorte.

De linguïst in mij ergert zich al een lange tijd aan het stille slachtoffer van de laatste jaren: ons taalgebruik. Hyperbool overheerst het gemeenschappelijk debat via insinuerende veralgemeningen en vooral door de culturele toe-eigening van een Shoah-gerelateerde woordenschat en het intentionele gebruik ervan als wapen om de rollen om te draaien. In het Engels heet dat gaslighting. Het is een gevaarlijk instrument dat nu door Jan en Alleman gebruikt wordt.

In casus, wordt de eeuwenoude, mannelijke besnijdenis op de achtste dag na de geboorte van een joods jongetje, vergeleken met de barbaarse traditie van genitale vrouwenverminking. Dit is niet eens appelen met peren vergelijken, maar een vergelijking van appelen met verrotte, stinkende ajuin. Als Joodse echtgenote, moeder van vier besneden zonen, wil ik duidelijk maken dat de Joodse rituele besnijdenis in geen enkel manier een mutilatie is. De vrouwelijke mutilatie, die in zekere kringen uitgevoerd worden, zijn gemotiveerd door een onderdrukking van de vrouw, en vooral van haar recht op een gezond seksueel leven achteraf. Besneden mannen, in de Angelsaksische landen gaat het dan soms tot 70% van de bevolking, ziet op geen enkele manier af van de besnijdenis. Ze hebben juist minder kans om van verschillende nare ziektes en infecties last te hebben dankzij de besnijdenis.

U kent mij misschien niet, maar ik garandeer u dat ik, mijn zonen niet zomaar door de eerste, langskomende slachter laat besnijden. Mohalim, of rituele besnijders (ik denk dat het hele land de term al kent), zijn vereist veel te leren en te trainen. Ze moeten, indien mogelijk, hun eigen zoon eerst besnijden voordat ze aan hun carrière van Mohel kunnen beginnen. Ze hebben een grondig begrip van hygiëne, het verzorgen van de kleine wond en komen ook op thuisbezoek om de wond te verschonen en te zien dat alles in orde is.

Mijn hele leven heb ik in Joodse gemeentes over de wereld geleefd, nooit heb ik iemand gekend die ervan geleden heeft. Het is één van de belangrijkste voorschriften voor Joden. Besnijdenis aanvallen, is het Jodendom aanvallen. Ik versta dat het rationele mensen hun petje te boven gaat, maar toch is het zo. Ik kan niemand dwingen om in een God te geloven of in het pact tussen deze God en het Joodse volk. Maar niemand kan mij dwingen om het recht op mijn religieuze beleving ten volle uit te oefenen. Dit is wat ik versta onder de scheiding van Staat en Kerk (of synagoge).

In Duitsland en in Nederland bestaan al kaders om de Mohel te erkennen, gebaseerd op hun kennis. Gaan we dan aan onze Joodse burgers vragen om niet alleen ons ritueel geslacht vlees uit het buitenland te importeren (met dank aan Ben Weyts), niet enkel onze doden in Nederland te begraven (wegens de wet in België na 50 jaar het graf mag hergebruiken) maar ook de vier of vijf besnijdenissen per dag gewoon in het buitenland te laten plaatsvinden? Dat is toch te gek voor woorden!

Laten we samen bezinnen en samen zitten om ervoor te zorgen dat de wet, het medische, ethische en religieuze aspect van de Joodse rituele besnijdenis allemaal worden gerespecteerd. Het is perfect mogelijk, wordt in al onze buurlanden alsook in de V.S gedaan en met een beetje goede wil komt dit hier ook in orde.

Tot dan, heb ik een appeltje te schillen met de overheid die zich mengt in ons privé religieus leven. Zorg eerst liever dat al die rotte uien worden opgekuist!

Beeldcredits:

Foto door Omar Lopez via Unsplash